Ervaringsverhaal Perimenopauze
Vage klachten
................
Kim (39) uit Roelofarendsveen, heeft een zoontje (5) en werkt als verpleegkundige in een ziekenhuis.
Jarenlang zat ik in fertiliteitstrajecten zoals IUI en IVF, met veel hormonen en steeds hetzelfde bericht: mijn eicelvoorraad was laag en de kans was groot dat ik vroeg in de overgang zou komen. Toen die kinderwens gesloten was, bleef ik met allerlei vage klachten rondlopen, die ik zelf vooral koppelde aan mijn schildklier of “druk zijn met een jong gezin”.​
Toen ik naar de bijeenkomst “Overgang & ik dan” ging, was dat vooral om me alvast te informeren “voor later”. Ik dacht echt niet dat ik er al middenin zat. Tijdens de avond werden klachten en signalen opgesomd en ik merkte tot mijn schrik en opluchting tegelijk dat ik heel veel kon aanvinken. Onregelmatige menstruaties, soms elke twee weken, dan weer maanden niet, extreem veel of juist heel weinig bloedverlies, spierzwakte, snel verzuren, ’s nachts wakker worden rond een uur of drie en daarna niet meer kunnen slapen. Het bleek allemaal te passen bij de perimenopauze.​
Oh, daarom dusÂ
................
Die avond voelde voor mij vooral als een enorme verklaring. Niet zozeer paniek over “de overgang”, want ik wist dat die vroeg zou komen, maar meer: “oh, daarom dus”. Het gaf erkenning voor hoe ik me voelde en haalde het schuldgevoel weg dat ik het allemaal zelf wel beter zou moeten kunnen “managen”. Wat me ook raakte, was dat ik lang niet de jongste in de groep was; er zaten veel vrouwen met vergelijkbare klachten, terwijl we maatschappelijk vaak nog denken dat de overgang alleen iets is voor oudere vrouwen.​
 Na die avond besloot ik in actie te komen. Eerst liet ik bij de huisarts mijn schildklier nog eens controleren om uit te sluiten dat daar iets mis was. Toen dat goed bleek, ben ik teruggegaan om mijn overgangsklachten te bespreken. Mijn huisarts reageerde opvallend positief en herkende mijn verhaal, omdat ze net informatie had gehad van een gynaecoloog over overgangsklachten en hormoonsuppletie. Ze verwees me door naar diezelfde gynaecoloog. Daar mocht ik starten met hormoonsuppletie in de vorm van pleisters.​
Vanaf het moment dat ik echt stappen zette, ging het snel. Binnen een paar dagen zat ik aan de pleisters en na twee à drie weken merkte ik al een enorm verschil. Vooral mentaal knapte ik op: ik was daarvoor heel prikkelbaar, kon weinig hebben en reageerde soms totaal overdreven, terwijl ik zelf ook voelde dat het niet klopte. Het nachtelijk zweten nam af, mijn haaruitval werd minder en mijn gewicht kwam weer meer in balans. Het voelt alsof mijn lichaam weer met me samenwerkt in plaats van tegen me.​
Wist ik dit maar eerder
................
Mijn omgeving merkte het ook. Mijn vriend grapte dat hij heel blij was met “die pleisters” en zei dat hij had gewild dat we dit eerder hadden geweten. Hij had van dichtbij gezien hoe ik kon veranderen door hormonen, ook tijdens de fertiliteitstrajecten, en nu zag hij mij weer meer stralen en beter in mijn vel zitten. Ik begrijp nu heel goed waarom er relatief veel relaties stuk lopen rond de overgangsleeftijd; als je niet weet dat hormonen zo’n grote rol spelen, zoek je de oorzaak makkelijk bij jezelf of bij elkaar.​
Â
Kennis
................
Als ik terugkijk, heb ik het gevoel dat ik er op tijd bij was. Doordat ik al wist dat mijn eicelreserve laag was, stond ik sneller open voor het idee van een vroege overgang en ben ik eerder gaan zoeken naar een oorzaak. Zonder die kennis was ik waarschijnlijk eerst bij een coach of psycholoog beland met mijn somberheid en stemmingswisselingen, terwijl het onderliggende probleem een hormonaal tekort was. De hormoonsuppletie pakt die basis aan, en dat merk ik in alles.​
Â
Ga ook!
Â
De bijeenkomst “Overgang & ik dan” is voor mij echt de sleutel geweest. Zonder die avond had ik nooit bedacht dat al die losse klachten bij elkaar hoorden en dat ze met de overgang te maken konden hebben. Door de uitleg, de herkenning en het delen van verhalen voelde ik me serieus genomen en durfde ik met meer vertrouwen naar de huisarts te gaan. Eigenlijk greep die avond “alles” van mijn situatie: het was het startpunt van verandering.​
Wat ik andere vrouwen wil meegeven? Blijf niet te lang doorlopen en twijfel niet aan jezelf. Als je klachten hebt, lichamelijk, mentaal of allebei, ga erover praten en laat je goed informeren over de overgang en de mogelijke behandelingen. Een avond als “Overgang & ik dan” kan je helpen om je klachten te herkennen, woorden te geven aan wat je voelt en met meer zekerheid naar je huisarts te stappen. Voor mij betekende het het verschil tussen “modderen” en daadwerkelijk weer regie over mijn lijf en leven krijgen.
Volgende editie bijwonen?
Interesse om bij een volgende bijeenkomst aan te sluiten?
We houden je graag op de hoogte!Â
