Wat ik vroeger raar vond aan vrouwelijke ondernemers

Ik vond (en vind) het opvallend hoe sommige vrouwen zich voorstellen tijdens een netwerkbijeenkomst. 

“Ik ben Marieke, moeder van drie kinderen, getrouwd en daarnaast heb ik een bedrijfje in…”  

Een bedrijfje.

Terwijl je op een netwerkbijeenkomst bent omdat je ondernemer bent.

Eerst ondernemer, dan moeder

Laat ik vooropstellen: moeder zijn is voor veel vrouwen belangrijk. Trouwen kan belangrijk zijn. Kinderen, leeftijden, schooltijden en wie er op woensdagmiddag thuis is: allemaal prima onderwerpen.

Maar niet per se als eerste kennismaking tijdens een bijeenkomst waar je komt voor je onderneming.

Sorry, maar het boeit mij op dat moment niet hoeveel kinderen je hebt of hoe oud ze zijn. Ik wil weten:

• Wat voor bedrijf heb je?

• Wie is je ideale klant

• Wat is je visie?

• Waar wil je naartoe werken?

• Wat kunnen we voor elkaar betekenen?

Dat is geen gebrek aan interesse in jouw privéleven. Dat is interesse in jouw ondernemerschap.

Waarom dat bedrijfje?

Wat mij vooral tegenstaat, is dat verkleinwoord.

Een bedrijfje klinkt alsof het een hobby is. Iets wat je doet tussen de boodschappen, schoolpleinrondes en de was door. Iets waarvoor je je bijna moet verontschuldigen.

“En daarnaast heb ik dus nog een bedrijfje…”

Nee.
Je hebt een bedrijf.

Misschien ben je net gestart. Misschien werk je parttime. Misschien is je omzet nog niet waar je die wilt hebben. Misschien combineer je het met een gezin, baan of andere verantwoordelijkheden.

Maar dat maakt je onderneming niet automatisch een bedrijfje.

Een bedrijf hoeft niet meteen een kantoor, vijf medewerkers en een omzet met zes nullen te hebben. Een bedrijf is een bedrijf omdat jij er serieus voor kiest om iets aan te bieden, klanten te helpen en verantwoordelijkheid te nemen voor je inkomsten.

Je hoeft jezelf niet kleiner te maken

Ik vraag me af waarom zoveel vrouwen zichzelf op deze manier introduceren.

Is het bescheidenheid?
Is het onzekerheid?
Willen we voorkomen dat we te ambitieus overkomen?

Of proberen we alvast begrip te kweken voor het feit dat we misschien niet volledig beschikbaar zijn?

Alsof we eerst moeten uitleggen waarom ons bedrijf niet op nummer één staat voordat iemand vindt dat we er serieus naar mogen vragen.

Mannen vertellen tijdens een netwerkbijeenkomst meestal wat ze doen. Waar ze werken. Wat hun rol is. Wat ze willen bereiken.

Ze beginnen zelden met:

“Ik ben vader van twee kinderen, getrouwd en daarnaast ben ik directeur van een bedrijf.”  

Waarom zouden vrouwen dat dan wel doen?

Je bedrijf doet ertoe

Je hoeft niet eerst te vertellen dat je moeder bent voordat je mag vertellen dat je een strategieconsultant, fotograaf, jurist, coach of eigenaar van een miljoenenbedrijf bent.

En als je wél graag benoemt dat je moeder bent: vooral doen. Maar doe het omdat het relevant is voor het gesprek. Niet omdat je denkt dat je jezelf eerst moet verklaren.

Begin gewoon met waar je voor staat.

“Ik ben Renate en ik bouw aan Business Sisters: een werkplek en community voor vrouwelijke ondernemers met ambitie.”  

Dat vertelt iemand in één zin wie ik ben, wat ik doe en waar ik naartoe wil.

Daarna kunnen we het hebben over kinderen. Of over wijn 😉. Of over hoe onmogelijk het is om ooit een fatsoenlijke planning te maken tijdens een schoolvakantie. 

Maar laten we beginnen met het bedrijf. En nog veel liever praat ik veel langer door over business strategieën. 😊 

Een voorstelronde die wél ergens over gaat

De volgende keer dat je jezelf voorstelt, probeer dan eens dit:

“Ik ben [naam] en ik help [doelgroep] met [probleem of resultaat]. Op dit moment werk ik aan [plan of ambitie].”  

Je hoeft jezelf niet groter voor te doen dan je bent. Maar je hoeft jezelf ook niet kleiner te maken om anderen op hun gemak te stellen.

Dus: laat dat bedrijfje voortaan maar thuis.

Neem je bedrijf mee. Je ambitie ook.

En je kinderen? Die mogen later aan bod komen. Of niet.

-X- Renate