De kerk, de wet en hoe religie vrouwen klein hield en houdt

📷 AI
Waarom vrouwelijke ondernemers nog steeds hun plek zoeken in een wereld die ooit gebouwd werd om hen uit te sluiten

Ik ben katholiek opgevoed.
Gedoopt, heilige communie, vormsel, alles erop en eraan.
Op de basisschool begonnen we elke dag biddend, stil, gehoorzaam.
Dat was de norm.

Toen ik naar de middelbare school mocht en zélf mocht kiezen, koos ik bewust voor een openbare school.
Ik was het geloof zat.
Mijn ouders gelukkig ook steeds meer. Net als veel anderen.
Het geloof raakte op de achtergrond. Weg met het oubollige, de dogma’s, de opgelegde moraal.

Dacht ik.

Maar hoe ouder ik werd, hoe duidelijker ik zag: dat geloof zit nog overal.
Je zou denken dat het alleen in kerken te vinden is, maar het zit (onbewust) vooral in je hoofd.
Maar ook in wetboeken. In structuren. In hoe vrouwen zichzelf zien.
In hoe wij ondernemen.
En vooral in de plek die vrouwen níet innemen, omdat ze onbewust nog steeds klein zijn gehouden.

De man sprak. De vrouw zweeg.

De kerk maakte één ding duidelijk: de man leidt. De vrouw volgt.
Hij beslist. Zij gehoorzaamt.
Hij bezit. Zij verzorgt.

Dat idee werd zo diep verankerd dat het vanzelfsprekend werd.
Zeker in Nederland, waar calvinistische gehoorzaamheid en katholieke dienstbaarheid elkaar perfect aanvulden.

De vrouw als zondares (Eva).
Of als maagd-moeder (Maria).

Leiderschap, eigenaarschap, zichtbaarheid, dat paste niet in het vrouwelijke plaatje.

De wet bevestigde wat de kerk predikte

Religie bleef niet binnen de muren van de kerk.
Het kroop in de regels.

Tot 1956: getrouwde vrouwen mochten geen contract ondertekenen zonder toestemming van hun man.
Tot 1971: zwangere vrouwen konden ontslagen worden.
Tot 1980: verkrachting binnen het huwelijk was geen misdrijf.

Mannen kregen macht.
Vrouwen kregen plicht.

Mannen hoefden zich niet af te vragen of ze te veel ruimte innamen.
Ze kregen de ruimte. Altijd.

Vrouwen leerden aanpassen. Wegcijferen. Zwijgen.
Generaties van gehoorzaamheid, verpakt als sprookje.

En nu?

Nu zitten wij in een meeting waarin we ons inhoudelijk inhouden.
We sturen offertes waarin we alvast “rekening houden” met wat de ander kan betalen.
We proberen ons bedrijf te laten groeien zonder ons gezin ‘te veel’ te belasten.
We vragen ons bij alles af of we het wel goed doen.

Dat ligt niet aan jou.
Dat is eeuwenlange indoctrinatie die zegt: jouw rol is geven, niet nemen.

Dit is geen persoonlijk probleem

Je moeder kreeg op school te horen dat meisjes beter niet te goed in wiskunde konden zijn.
Je oma moest stoppen met werken toen ze trouwde.
Jij hebt een bedrijf en een stem maar voelt je bezwaard als je die stem écht gebruikt.

Dit systeem van vorige generaties leeft voort in jou. Tot jij het doorbreekt.

En dus?

"Je gaat het pas zien als je het doorhebt". De bekende quote van Johan Cruijff. 
Let eens op de ongelijke systemen waarin we leven, wees je ervan bewust.
En durf vervolgens deze schakel te doorbreken. Voor je moeder, je oma, jezelf en vooral voor de generaties na ons. Die verdienen sterke vrouwelijke rolmodellen!

Business Sisters is er voor vrouwen die dat durven zien.
Hier vind je een veilige plek waar je écht je plek inneemt.
Waar je ambitie niet wordt afgeremd, maar aangewakkerd.
Zodat je de vrouw wordt die niet alleen voor zichzelf spreekt, maar voor alle vrouwen die dat nooit mochten.

-X- Renate